شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت گل و شبنم اشاره دارد و همچنین به احساس نگرانی و ناراحتی شاعر. خارهایی که در چشم او ریشه دوانده، نمادی از درد و رنج است. شاعر بیان می‌کند که چرا باید از فقر و مشکلاتش سرکشی کند و بیان می‌کند که این احساس در قفس سایه‌اش احاطه کرده است. به طور کلی، شعر به تضاد زیبایی و درد در زندگی اشاره دارد.
گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو مانند شبنم مرا نگران و پریشان کرد، و خارهای خوابانده در چشمهای بارانیام نیز به من آزار رساند.
سرکشی از نمد فقر نکردم، به چه جرمسایه بال هما در قفس انداخت مرا؟
هوش مصنوعی: من از سلطه و بیعدالتی فقر سرپیچی نکردم، اما به چه دلیل سایهی بال من را در قفس محبوس کردهاند؟