شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، بلبل به زیبایی‌های معشوق خود می‌پردازد و از عشق و احترام خود سخن می‌گوید. گل‌ها به خاطر او خموش و آماده مشاهده زیبایی‌اش هستند، در حالی که هر پرنده‌ای به خاطر قامت زیبا و موزون او در بندگی اوست. در نهایت، تمام طبیعت و گل‌ها به انتظار رویداد و جمال معشوق خویش نشسته‌اند.
بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را
هوش مصنوعی: پرنده‌ای زودپسند در ستایش تو حرف میزند و گلهای جوان نیز برای تو زانوی ادب به زمین زدهاند.
در بندگی قامت موزون تو بسته استهر فاخته از طوق کمر سرو روان را
هوش مصنوعی: هر پرنده‌ای که در بندگی توست، به خاطر قامت زیبا و موزون تو خود را محدود کرده است و مانند یک سرو با کمر باریک، به تو وابسته است.
هر شاخ گل آماده به نظاره رویتاز غنچه و شبنم دل و چشم نگران را
هوش مصنوعی: هر شاخه گلی منتظر دیدن چهره توست و از غنچه و شبنم، دل و چشمانش نگران هستند.