شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حالت درد و رنج خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق و معشوقش، باید رنج‌های زیادی را تحمل کند و هر بار که گل یا زیبایی از زمین می‌روید، به یاد درد و زخم‌هایش می‌افتد. به‌عبارتی، عشق برای او همراه با زخم و خونریزی است.
هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را
هوش مصنوعی: هر بار که کسی نگاه می‌کند، انگار به قلبش زخم میزند و تا آنجا که به چشمانش میرسد، احساساتش را به تصویر میکشد.
هر سر خاری که گل کرد از زمیندر رگ من می دواند نیش را
هوش مصنوعی: هر خاری که در زمین گل میدهد، در رگ من زهرش جاری است.