شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: شعر به زیبایی خواسته‌ها و آرزوهای انسانی را به تصویر می‌کشد. شاعر از خاک و خاکی بودن، در میخانه طلب می‌کند و به دنبال آرزوهای خود است. او می‌گوید که هر چه دل می‌خواهد، باید با شجاعت و همت از آن طلب کند. همچنین به تصویری از بخشش و فراوانی ناشی از نعمات بهاری اشاره دارد. در کل، این ابیات ترغیب به طلب و جست‌وجو برای رسیدن به خواسته‌ها را به تصویر می‌کشند.
(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)
هوش مصنوعی: از خاک در میخانه، خواستهات را بخواه؛ و برای رسیدن به مرادت، از لب خاموش کسی که پیمانه در دستش است، همت و ارادهات را طلب کن.
(مشرق گوهر جودست کف ابر بهارهر چه خواهد دلت از گریه مستانه طلب)
هوش مصنوعی: در شرق، منبع بخشش و برکت مانند انگشتان ابرهای بهاری است. هر چیزی که دل تو بخواهد، میتوانی با اشکهای عاشقانهات از آن طلب کنی.