شمارهٔ ۵۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به ارتباط خود با دیوانگی و سرشتش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که نمی‌توان صفات خوب و بدش را تنها با نوشتن بیان کرد. همچنین می‌گوید برای نشان دادن احساساتش نیازی به باران بهاری ندارد، زیرا جراحت عمیق و دردهایش کافی است تا وضعیت او را توصیف کند.
سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
هوش مصنوعی: خود را به دیوانگی آمیختهاند و نمیتوانم خوب و بد خود را به راحتی توصیف کنم.
مرا به ریزش ابر بهار حاجت نیسترگ بریده تاکی بس است کشت مرا
هوش مصنوعی: من به بارش باران بهاری نیازی ندارم، فقط یک رگ بریده از تاک کافی است تا مرا زنده کند.