شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به اهمیت و ارزش شادی و عقل اشاره می‌کند. او از باده‌ای (نماد شادی و نشئگی) می‌خواهد که به سراغش بیاید تا در کنار آن، به تفکر و خرد ورزی بپردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عمر انسان در ملال و غم‌ناکی سپری نمی‌شود و او باید ایام عقل و خرد را بشمارد. همچنین به این موضوع پرداخته می‌شود که مغز انسان در مقایسه با روان او، دچار فرسودگی شده و نباید به سادگی آن را از دست داد. این شعر به نوعی تذکری برای ارزش‌گذاری به عقل و شادی در زندگی است.
کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
هوش مصنوعی: باده کجاست تا بطوری که مست شوم، جام فهم و عقل را به سنگ بزنم؟ میخواهم با حلقهای از جام، نام عقل را دور کنم.
عمری که در ملال رود در حساب نیستچون بشمرم ز عمر خود ایام عقل را؟
هوش مصنوعی: زندگیای که در غم و اندوه سپری شود، به حساب نمیآید. وقتی بخواهم ایام عقل و خرد خود را بشمارم، چطور میتوانم آن را در نظر بگیرم؟
تفسیده تر ز ریگ روان است مغز ماضایع مساز روغن بادام عقل را
هوش مصنوعی: مغز ما مانند ریگهای روان بسیار ضعیف و آسیبپذیر است، پس نگذارید آن را خراب کنید و عقل را با روغن بادام nourish کنید.