شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق سخن می‌گوید که چگونه باعث ویرانی و زوال وجود او می‌شود. او احساس می‌کند که عشق موجب می‌شود تا در چشم دیگران به فردی پست و بی‌ارزش تبدیل شود. همچنین، او نگران است که آتش عشقش نتواند شعله‌ور بماند و دیگران نمی‌توانند عمق تهیدستی و رنج او را درک کنند.
کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
هوش مصنوعی: عشق کجاست که وجود مرا نابود کند؟ تا بتواند زشتیهای مرا به همه نشان دهد.
تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنارباور نمی کنند تهیدستی مرا
هوش مصنوعی: تا زمانی که شعلهی آتش از دلم برنیامده باشد، مانند آتش چنار، کسی باور نمیکند که من در فقر و تهیدستی به سر میبرم.