شمارهٔ ۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به نقد ظاهرسازان و superficiality در زندگی پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که آنچه افراد به عنوان خوشی و لذت می‌شمارند، در حقیقت چیزی جز زهر و درد نیست. او به کسانی که اهل بینش و درک عمیق هستند اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که آنچه در بستان زندگی می‌بینند، فقط ظاهری است و باطن آن ناپیداست. به طور کلی، شعر به اهمیت بینش و درک عمیق در برابر ظاهربینی اشاره دارد.
آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است
هوش مصنوعی: هر چیزی که از آن آگاهی داری، بر اثر خونی است که بر آن ریخته شده و به زعم تو، هر چیزی که به عنوان حکمت و الهام میشماری، چیزی است که خطر و سم در آن نهفته است.
آنچه برگ عیش می دانی درین بستانسراپیش چشم اهل بینش دست بر هم سوده ای است
هوش مصنوعی: هرچه را که در این باغ خوشی میپنداری، در واقع فقط نتیجهی تلاش و کار افرادی است که اهل ادراک و بینش هستند.