شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی سخن می‌گوید که در اثر غم و غمزه کسی ایجاد شده است. گل‌ها به خاطر این غم و اندوه در خون و خاک افتاده‌اند و حتی خورشید از تیرگی ناشی از خط آن فرد هراس دارد. اشک‌های ما نیز، به نشانه‌ی غربت و تنهایی، بر پیشانی جاری است و همچنین گوهر وجود ما در صدفی که داغ یتیمی دارد، نشان‌دهنده‌ی عمق این اندوه و فقدان است.
گل ز تیغ غمزه‌اش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است
هوش مصنوعی: گل به خاطر زیبایی و جذابیتش، تحت تأثیر نگاه خیرهکننده و ستمگری از عشق قرار گرفته و به خاک و خون افتاده است. همچنین، نور خورشید به خاطر غباری که از خط و نشانههای آن عشق به وجود آمده، به شدت مضطرب و نگران است.
اشک ما در چشم دارد گرد غربت بر جبینگوهر ما در صدف داغ یتیمی دیده است
هوش مصنوعی: گریه ما نشان از درد و بیکسی دارد و ارزش واقعی ما مانند یک گوهر در صدف، به خاطر تجربهی یتیمی و دوری از وطن، جلوهگر شده است.