تناجی
صائب

شمارهٔ ۱۰۷

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
ترسم از دور به چشمش بخورند اهل نظربس که چون خواب بهاران لب او شیرین است