شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محدودیت‌ها و نبودن امکان‌های بیشتر در زندگی سخن می‌گوید. او به وضعیتی اشاره می‌کند که به اندازه‌ای که می‌خواهد آزاد نیست و زندگی‌اش به کوتاهی چمن محدود شده است. به رغم این محدودیت‌ها، او به مجالس شادی و جشن می‌رود و از زندگی لذت می‌برد. در نهایت، از دیگران می‌خواهد که از لحظات شاد و زیبا غافل نشوند.
روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است
هوش مصنوعی: این روزها به خاطر شرایطی که دارم، توانمندیهایم محدود شدهاند و شوق و آرزوهایم نیز به چیزی کمتر از آنچه میخواهم رسیده است.
بی حجابانه به بزم آمد و مستانه نشستگل بچینید که دیوار چمن کوتاه است
هوش مصنوعی: بدون حجاب و پوشش به مهمانی وارد شد و با شوق و ذوق نشسته است. اکنون گل بچینید چون دیوار باغ کوتاه است و فرصتی برای لذتبردن وجود دارد.