تناجی
صائب

شمارهٔ ۱۱۹

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
ز سایه روی زمین را کبود می سازدز ناز بس که نهال قدش گرانبارست