شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این اشعار به اهمیت و زیبایی وحی و کلام الهی اشاره دارد. سخن وقتی به وحی مرتبط می‌شود، ارزش و معنای خاصی پیدا می‌کند. همچنین، وعده‌های الهی همواره تازه و زنده‌اند و هیچگاه کهنه نمی‌شوند، چرا که محتوای آن‌ها همیشه مرتبط و زنده است. در نهایت، این اشعار نشان می‌دهند که وعده‌های الهی همانند گلی زیبا و تازه، زندگی را به خون و عشق متصل می‌کنند.
سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
هوش مصنوعی: وقتی سخن به اوج خود میرسد و به وحی و الهام پیوند میخورد، مانند کتاب مقدس است که حاوی کلمات موزون و زیباست.
برات وعده می کهنگی نمی داندکه وعده می گلرنگ دعوی خون است
هوش مصنوعی: برایت قول میدهم که سالخوردگی نمیداند؛ چرا که وعدهای که به تو میدهم، همچون گل رنگین، در حقیقت دعوایی از خون است.