شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم خود سخن می‌گوید و به زیبایی‌های دنیا و چمن اشاره می‌کند که تحت تاثیر غم و اندوه او رنگین و زیبا شده‌اند. او به فصل خزان اشاره می‌کند که از چمن بیرون رفته و بهار، که نشانه آغوش محبوب اوست، را یادآوری می‌کند. شاعر به حسرت در نوشتن نامه‌ای درباره آرزوهایش فکر می‌کند و در نهایت به دردی که خواب آرامش را از او گرفته، اشاره می‌کند. کل شعر بیانگر عواطف عمیق و احساس تنهایی شاعر است.
ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
هوش مصنوعی: از صدای نالهام، دیوار و سقف قفس زیبا و رنگین شده است و اشکهایم باعث شده چمن زندگیام رنگی و سرسبز به نظر برسد.
خزان نسیم برون رانده ای است از چمنشبهار نسخه آن پنجه نگارین است
هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده است که فصل خزان به طور ناخواسته نسيم بهاری را از باغ بیرون رانده است و گلای زیبایی که در بهار وجود دارد، نمایان شده است.
به نامه حسرت آغوش خود چه بنویسم؟که این کتاب مناسب به خانه زین است
هوش مصنوعی: در نامه‌ای که به جای آغوش خودم مینویسم، چه حسرتهایی را باید بیان کنم؟ زیرا این کتاب (معنای زندگی) بهخوبی نمایانگرِ دلتنگی من است.
چسان به بستر آسودگی نهم پهلو؟مرا که خواب پریشان به زیر بالین است
هوش مصنوعی: چطور میتوانم در آرامش استراحت کنم، در حالی که خواب ناآرامی در دل دارم؟