شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که در حالت مستی و بی‌خیالی به فکر بهبود و آبادانی جامعه نیستند. شاعر می‌گوید که برای اصلاح امور، باید آگاهی و انصاف داشت و کسانی که فقط عیب‌جویی می‌کنند، در واقع حسابی از مردان واقعی جامعه ندارند. در نهایت، شاعر بر اهمیت تفکر و آگاهی در تغییر وضعیت تأکید می‌کند.
اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
هوش مصنوعی: کسی که در مستی و غفلت به سر میبرد، نمیتواند به خوبی فکر کند و تصمیم بگیرد. در نتیجه، ویرانی و خرابی در این جامعه ادامه خواهد داشت.
آن را که به انگشت توان عیب شمردندر عالم انصاف ز مردان حسابی است!
هوش مصنوعی: کسی که میتواند با انگشت عیوب دیگران را نشان دهد، در واقع در دنیا به عنوان یک فرد معتبر و قابل احترام شناخته میشود.