شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به عشق و زیبایی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری همچون "سبزه" و "موج سراب" به ناپایداری و فانی بودن زیبایی‌ها و عشق‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که اگر کسی در عشق دچار درد و ناامیدی شود، در مقابل زیبایی و مستی معشوق، مشکلات و آتش دل او به مانند دودی می‌ماند که در برابر آن زیبایی ناچیز است. در کل، این اشعار حسرت و زیبایی را در کنار هم به نمایش می‌گذارند.
بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
هوش مصنوعی: بر روی سبزه تکیه نکن، زیرا که این تنها یک سراب است. هر بار که به سمت زیبایی تو میروم، گامهای من بیفایده و بینتیجه است.
گر آه برآرد ز دل هر دو جهان دوددر پیش سیه مستی او دود کبابی است
هوش مصنوعی: اگر کسی از دلش آه بکشد، تمام جهان به هم میریزد، اما این آه در مقابل نابودی زندگی او، همچون دودی است که از کباب برمیخیزد و زود از بین میرود.