شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع طمع و امید اشاره می‌کند. هر فردی که به محبت و زیبایی دیگران طمع دارد، در دلش امید به خوشی و زیبایی را دارد. همچنین، کسانی که در جامعه مشهور و نامی می‌شوند، مانند نگینی ارزشمند در چشم دیگران به حساب می‌آیند. شاعر همچنین به احساس خود اشاره می‌کند که پس از رنج و خستگی، دوباره به زندگی و عشق می‌گردد و دیدن محبوبش را همچون آیینه‌ای در نظر می‌آورد که آرامش و نشاط را به او برمی‌گرداند.
هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که به دلخوشی دیگران امید داشته باشد، در واقع از مردم چیزی جز ضرر و خسارت نخواهد دید؛ اما کسی که شکر و شادی را از چاک قفس گل ببیند، امید میبندد و زیبایی را در دل خود دارد.
هر کس که درین دایره از ناموران شدمانند نگین چشم به دست همه کس داشت
هوش مصنوعی: هر کسی که در این محیط به شخصیتهای بزرگ و مشهور تبدیل شود، مانند نگینی میدرخشد و همه به او توجه دارند.
برگشت ز لب جان به تن خسته دگربارتا روی تو آیینه مرا پیش نفس داشت
هوش مصنوعی: پس از مدتی دوری، جانم دوباره به تن خستهام بازگشت تا اینکه چهره تو در آینه، جلوهگر شد و نفس را در من به تماشا نشاند.