شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با بیان احساس تنهایی و ناامیدی، به کسی اشاره می‌کند که به او اهمیت نمی‌دهد و از حال او بی‌خبر است. او احساس می‌کند که علی‌رغم زیبایی و مقام دیگران، خود او در شرایط سخت و تنگدستی است و گویی ارزشش نادیده گرفته شده است. شاعر به نوعی حسادت و ناامیدی از عدم توجه به خود را مطرح می‌کند.
ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
هوش مصنوعی: تو که در سختیها و مشکلات فکر و ذکر دیگران نیستی، هیچ خبری از حال و احوال من و تنگدستی من نداری.
ترا رسد به غزال حرم سرافرازیکه در قلمرو چین این بیاض گردن نیست
هوش مصنوعی: تو به زیبایی و شکوهی میرسی که در حرم غزالهاست، چرا که در قلمرو چین، چنین ظرافت و زیبایی ای وجود ندارد.