شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعری به این موضوع اشاره می‌کند که درباره مقام و ارزش سخن از اهل سخن نباید پرسید، زیرا معانی و مفاهیم آنها ممکن است ناگفته بماند. او همچنین در مورد حسرت و غربت "حسن" یا زیبایی‌ها سخن می‌گوید که کسی نمی‌داند ریشه و موطن آن کجاست. در نهایت، شاعر به شعله‌هایی اشاره می‌کند که از دل پروانه به وجود آمده‌اند، اما این شعله‌ها نتوانسته‌اند مشخص کنند که شمع در این اجتماع و جمع کجاست. در کل، ابیات به جستجوی معانی عمیق و دشواری در درک زیبایی و حقیقت اشاره دارند.
ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
هوش مصنوعی: از اهل ادب و فرهنگ نپرس که جایگاه سخن کجاست، چه کسی میتواند حُسن غریب را بشناسد و بگوید وطن او کجاست؟
زان شعله ها که از دل پروانه سر کشیدروشن نشد که شمع درین انجمن کجاست
هوش مصنوعی: از آتشهایی که از دل پروانه برخاست، روشن نشد که شمع در این مجلس کجاست.