شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. آتش درونی و درد عشق او را می‌سوزاند، تا جایی که همچون خورشید در آسمان سوخته است. او از آتش و نیروی معنوی (سپند) سخن می‌گوید و اعلام می‌کند که اکنون زمان همدلی و همراهی است، در حالی که چشم بدی بر زخم‌های قلبش دوخته شده است. شاعر در این متن به تأثیر محبت و درد اشاره می‌کند.
تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
هوش مصنوعی: صورت زیبای تو مانند آتشی است که میدرخشد و بر آسمان مانند ستارهای درخشیده، اما گویا خورشید نیز در آتش عشق تو سوخته است.
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی استچشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است
هوش مصنوعی: ای آتش و گیاه خوشبختی، اکنون زمان همراهی فرا رسیده است. نگاه بدی به زخم دل من دوخته شده و آن را میخیاطی کرده است.