شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و غم عشق اشاره دارد. شاعر به زلف معشوقش شباهت می‌دهد و می‌گوید که صبح نشاط در دامن اوست. او از حوادث زندگی فرار نمی‌کند و احساس می‌کند که باران مشکلات او را در میانه بیابان گرفته است. شاعر به اشتباهات خود در مقابل معشوق اشاره می‌کند و او را برابر قرآن می‌بیند؛ یعنی معشوق را بسیار باارزش و مقدس می‌داند. همچنین او به بهار و زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر زودگذری بهار، شاخ‌ها از شدت شوق شکوفه در دندان دارند.
زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند تاریکیهای شبهای غریبانه است و صبحی شادابی را در دامن خود چنگ زده است.
از دست رستخیز حوادث کجا رویم؟ما را میان بادیه باران گرفته است
هوش مصنوعی: به کدام سمت میتوانیم برویم وقتی که حوادث و مشکلات ما را احاطه کردهاند؟ در واقع ما در جایی هستیم که سختیها و چالشها همچون باران به ما هجوم آوردهاند.
(این سهو بین که دیده حق ناشناس منروی ترا برابر قرآن گرفته است)
هوش مصنوعی: این اشتباه من است که نتوانستهام به درستی حق تو را بشناسم، چرا که مثل آیههای قرآن، زیباییات را در برابر چشمانم قرار دادهای.
از ابر نوبهار چمن جان گرفته استگلزار رنگ چهره مستان گرفته است
هوش مصنوعی: بارش تازه بهار، چمن را زنده کرده و گلها در باغ، جلوهای شاداب و زیبا پیدا کردهاند که شبیه به چهرهٔ شاد و سرمست است.
از بس که نوبهار به تعجیل می رودشاخ از شکوفه دست به دندان گرفته است
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه بهار خیلی زود میگذرد، شاخهها به خاطر شکوفههایشان به دندان میزنند و منتظرند تا از این زیبایی بهرهمند شوند.