شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سردمانی و دوری معشوق شکایت می‌کند و حس شوق و عشق خود را بیان می‌نماید. او به تصویر یک چراغ خاموش اشاره می‌کند که نمی‌توان با روغن آن را روشن کرد و از طرفی به حسن و زیبایی معشوق اشاره می‌کند که همچنان ویران نشده و ارزشمند باقی مانده است. به طور کلی، احساسات عاشقانه و ناامیدی در این اشعار به وضوح قابل مشاهده است.
از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
هوش مصنوعی: به خاطر بیتوجهی و سردی عشق، احساس شوق من از بین رفته است. لطفاً روغن را برای چراغی که خاموش شده است، هدر ندهید.
با مشتری به چین جبین حرف می زندحسن تو گوشمال کسادی نخورده است
هوش مصنوعی: حسن با دیگران به احترام و ادب صحبت می‌کند و هرگز به خود اجازه نمیدهد که به خاطر کمفروشی یا بیاحترامی به کسی لطمه بزند.