تناجی
صائب

شمارهٔ ۱۶۹

آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
خودبین مباش تا به حیات ابد رسیآیینه سد به راه سکندر کشیده است