شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و بی‌قراری درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در زیر آسمان آرامش وجود ندارد و در چشم‌هایش خواب نیست. عشق او موجب شور و حرارت در وجودش می‌شود، اما حتی در این حالت نیز خبری از نور خورشید نیست. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بدون تلاش و کوشش نمی‌توان به خواسته‌ها رسید و دعا کردن بدون عمل مؤثر نیست.
(در زیر آسمان دل بی اضطراب نیستدر چشم ما غنودگیی هست، خواب نیست)
هوش مصنوعی: در زیر آسمان، دل هیچ کس آرامش کامل ندارد و در چشمان ما، حالت خواب آلودگی وجود دارد، اما این خواب نیست.
(از روی گرم عشق به جوش است خون خاکهر چند لعل را خبر از آفتاب نیست)
هوش مصنوعی: از شدت عشق، خون خاک به جوش آمده است، هرچند که لعل (گوهر) هیچ خبری از خورشید ندارد.
(دست تهی گره نگشاید ز کار خویشدر حق خود دعای گدا مستجاب نیست)
هوش مصنوعی: اگر کسی در زندگیاش هیچ تلاشی نکند و فقط منتظر کمک از دیگران باشد، نمیتواند به خواسته‌ها و آرزوهایش برسد. همچنین، دعا کردن بدون عمل و تلاش شخصی، تأثیری نخواهد داشت.