شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: غزل به توصیف حالتی از مغز و احساسات می‌پردازد که مانند آتش سوزان است. همچنین، اشاره به تأثیر روغن بادام بر روان و لطافت آن دارد. در نهایت، به وضعیتی اشاره می‌کند که انسان‌ها در دنیای تهیدستی قرار دارند و در این شرایط، مانند صدفی که یتیمان را پرورش می‌دهد، به یاری یکدیگر می‌شتابند.
می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟
هوش مصنوعی: چطور میتوانی ذهن مرا با آتش عشق پرورش بدهی؟ مانند روغن بادام که مانند ریگی روان و بیوقفه به حرکت در میآید؟
زود باشد غوطه در بحر تهیدستی زندچون صدف هر کس یتیم دیگران را پرورد
هوش مصنوعی: به زودی، فردی که در فقر و بینوایی غوطهور باشد، مانند صدفی که در دریا زندگی می‌کند، شروع به پرورش و حمایت از یتیمان دیگران خواهد کرد.