شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به نقد و انتقاد از برداشت‌های نادرست و ساده‌لوحی مردم اشاره می‌کند. او خود را از زهر و آتشین بودن احساساتش آگاه می‌داند، در حالی که دیگران این حالت را به اشتباه مثبت می‌بینند. همچنین به تمایز خود از ارزش‌های مادی و حاضری اشاره می‌کند و تیزبینی‌اش را به عنوان یک ویژگی مثبت برمی‌شمارد، اما از بی‌اعتمادی دیگران نسبت به او و برداشت‌های نادرستشان ابراز نگرانیاست. در نهایت، او به نوعی انزوا و بدگمانی در مواجهه با افراد بد ذات اشاره دارد.
زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند
هوش مصنوعی: من زهر را در جام ریختم و آنها خیال کردند عسل است، و خون دل خود را نوشیدم و مردم فکر کردند که شراب آتشین است.
خط کشیدم بر سر سوداپرست خویشتنساده لوحان جهان چین جبین پنداشتند
هوش مصنوعی: من بر سر خودم که به ظاهرسازی علاقهمند بودم خطی کشیدم، و دیگران که سادهدل بودند، تصور کردند که من با این کار بر خودم نشانی از حکمت گذاشتهام.
بدگمانی لازم بدباطنان افتاده استگوشه از خلق جهان کردم کمین پنداشتند
هوش مصنوعی: بدگمانی به افراد ناپاک و بدطینت در جامعه راه یافته است و من به تماشای این وضعیت نشستهام، زمانی که دیگران فکر میکنند من در حال کمین هستم.