شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با طعنه به بی‌اطلاعی و ناامیدی خود از عشق، به توصیف احوالاتش می‌پردازد. او احساس می‌کند که پنبه به ناخن‌هایش آسیب می‌زند و پرده‌ای که بر روی چراغ است، در حال داغ کردن اوست. نسیمی که زلف‌های عاشقانه را به رقص درمی‌آورد، اینجا برای او تنها عطر بی‌معنی گل را به همراه دارد که بر مشامش می‌زند. این احساسات نشان‌دهنده یأس و ناامیدی شاعر از عشق و زیبایی‌هایش است.
پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند
هوش مصنوعی: به دلیل ناآگاهی و ناچاری، ناراحتی و درد من همچنان ادامه دارد و نور امیدی که همواره در زندگیام بوده، به نحوی از بین میرود و دامن خوشبختیام را به آتش میکشد.
عشقبازان را نسیم زلف می آرد به رقصبوی گل بیهوده خود را بر دماغم می زند
هوش مصنوعی: به خاطر نسیم زلف معشوق، عاشقان به رقص در میآیند و بوی گل به طور بیدلیل بر مشام من مینشیند.