شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک عشق و فراق می‌پردازد. شاعر از ناله و گریه خود سخن می‌گوید که باعث آتش‌افروزی در دل گلستان می‌شود. او اشاره‌ای به شمع و فانوس دارد که نشان‌دهنده امید و شوق هستند، حتی در میان خاکستر. شاعر بیان می‌کند که در دنیای مادی هیچ چیز ارزش یک سوال را ندارد و احساساتش را به گوش بخشندگانی که آماده شنیدن هستند می‌رساند. در نهایت، عاشقان را توصیف می‌کند که گل زیبایی از عشق را نمی‌توانند ببینند، اما زخم‌هایشان همواره یادآور درد عشق است.
ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند
هوش مصنوعی: نالهام مانند ناخنی بر داغ و زخم بلبلها اثر میگذارد و اشکهای گرم من همچون آتش در باغ گلها شعلهور می‌شود.
شمع پا در دامن فانوس پیچید و هنوزشوق بر خاکستر پروانه دامان می زند
هوش مصنوعی: شمع در دامن فانوس پیچید و هنوز آرزوی پروانه بر خاکسترش حس می‌شود.
نیست در جیب دو عالم خونبهای یک سئوالهمتم این نغمه بر گوش کریمان می زند
هوش مصنوعی: در جیب دو جهان چیزی پیدا نمیشود که ارزش یک سوال را داشته باشد. اراده من این است که این سرود را در گوش انسانهای بخشنده طنینانداز کنم.
عاشقان را جلوه گل درنمی آرد ز جایلاله گاهی ناخنی بر داغ ایشان می زند
هوش مصنوعی: عاشقان وقتی به زیبایی گل و لاله مینگرند، تحت تأثیر آن قرار نمیگیرند؛ گاهی نیز به یاد درد و زخمهای خود میافتند که نشان از عشق و رنجشان دارد.