شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جذابیت است. شاعر اشاره می‌کند که صدای آه او به آسمان می‌رسد و کسی که در برابر محبت دشمنی می‌کند، عاجز است. او به زلف معشوق خود حمله‌ور می‌شود و بوسه‌ای را بر لب‌هایش می‌زند. در انتها، به سرکه ابروی زاهد اشاره می‌کند که اگر چنین تندی داشته باشد، نشان‌دهنده شوق و زیبایی است که می‌تواند از دل سادگی بیرون بیاید. در کل، شعر در راستای عشق، زیبایی و بازی‌های عاطفی است.
روز روشن آه ما بر قلب گردون می زندعاجزست آن کس که بر دشمن شبیخون می زند
هوش مصنوعی: در روز روشن، صدای ناله ما به آسمان می‌رسد. کسی که به دشمن حمله می‌کند، ناامید و ناتوان است.
دست گستاخم به زلف او شبیخون می زندبوسه ام خود را بر آن لبهای میگون می زند
هوش مصنوعی: دست بیپروا و جسور من به موهای او حمله می‌کند و بوسهام را بر لبهای زیبا و رنگین او می‌زند.
سرکه ابروی زاهد گر چنین تندی کندنشأه می همچو رنگ از شیشه بیرون می زند
هوش مصنوعی: اگر سرکه ابروی زاهد اینگونه تند و تیز باشد، نشأت و شادی از می، همچون رنگی که از شیشه بیرون می‌زند، نمایان خواهد شد.