شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به تضاد میان روشنایی و تاریکی اشاره دارد. شاعر در مورد عدم قطعیتش درباره وضعیت زندگی‌اش صحبت می‌کند و این که آیا روزش صبح امید است یا شب ناامیدی. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر می‌خواهیم دل‌مان روشن بماند، باید به گمنامی قناعت کنیم؛ زیرا در دنیای بزرگ، نام و شهرت می‌تواند به سرعت به فراموشی سپرده شود.
میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد
هوش مصنوعی: در میان روشنایی و تاریکی، در وضعیتی قرار دارم که نمیدانم آیا الان شب است یا روز. آیا امیدم در صبح، به شب تبدیل میشود یا نه.
به گمنامی قناعت کن دل روشن اگر خواهیکه در چشم نگین عالم سیاه از نام می گردد
هوش مصنوعی: علیه شهرت و معروفیت کن، دل شاد داشته باش. اگر میخواهی در نظر مردم، مانند نگین درخشان باشی، بهتر است از نام و شهرت دوری کنی، زیرا بعضی اوقات همین نام موجب تیرگی و سیاهی میشود.