شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به ناامیدی و تلخی زندگی اشاره می‌کند. او از این می‌گوید که چگونه انسان نمی‌تواند به آسمان و امیدهای دور در زندگی تکیه کند، بلکه باید به واقعیات و واقعیت‌های خود بپردازد. تلخی‌های زندگی او را به فکر و حیرت می‌اندازد و از این می‌پرسد که چگونه می‌توان به راستی و صداقت در شرایط سخت زندگی دست یافت.
کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
هوش مصنوعی: آیا کسی میتواند مدت طولانی برای تامین نیازهای قلبش به آسمان امید ببندد؟ بهتر است که به جای انتظار بیپایان، به سمت آبراههایی که در دسترس هستند، توجه کند.
ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ، حیرانمکه چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد
هوش مصنوعی: ذائقهام به خاطر شنیدن سخنان تلخ، بسیار تلخ شده است و در حیرت هستم که چگونه میشود که نی را با شکر در استخوان دوخت.