شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به یادآوری ایام گذشته می‌پردازد که زیبایی و شرم معشوق در آن زمان نمایش داده می‌شود. ارتباط آن با دشت و آواز زلیخا نشان‌دهنده جذابیت و شوقی است که در آن لحظات وجود داشت. تصویری از زیبایی و حال و هوای عاشقانه‌ای که در آن زمان برقرار بود، در این ابیات به خوبی منتقل شده است.
یاد ایامی که رویش را بهار شرم بودبا حیا هنگامه نظاره او گرم بود
هوش مصنوعی: به یاد روزهایی میافتم که زیبایی او چنان دلربا بود که بهار هم از او شرم میکرد و دیدن او لحظهای پر از عشق و نشاط بود.
یک ته پیراهن آمد تا به کنعان باد مصربس که روی دشت از آواز زلیخا گرم بود
هوش مصنوعی: یکی از لبههای پیراهن به کنعان رسید، در حالی که باد مصر میوزید، چون صدای زلیخا در دشت به شدت شنیده میشد.