شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس جنون و دیوانگی اشاره می‌کند که ناشی از تنگی خانه و غربت است. او بر این باور است که در شرایط دشوار و تنگی جایگاه، آدمی از خود دور می‌شود و درد و ویرانی به او فشار می‌آورد. همچنین، قطع رابطه و الفت با انسان‌های روشن‌فکر کار دشواری است و ناآرامی‌ها و مشکلات از این فضای نامناسب به وجود می‌آید. در مجموع، شاعر حس ناامیدی و جدایی خود را به تصویر می‌کشد.
در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رودخانه چون شد تنگ، صاحبخانه بیرون می رود
هوش مصنوعی: وقتی که دیوانه به حدی دچار جنون می‌شود که عقلش را از دست میدهد، مانند صاحب خانهای میماند که در فضای تنگ خانهاش نمیتواند بماند و ناچار می‌شود از آنجا خارج شود.
درد غربت بر دل تنگم گرانی می کندگرد ویرانی گرم از خانه بیرون می رود
هوش مصنوعی: درد دوری و تنهایی بر دل ناتوانم فشار می‌آورد و حس ویرانی و بیخانمانی من را آزرده می‌کند.
قطع الفت کردن از روشن ضمیران مشکل استدود می پیچد به خود از خانه بیرون می رود
هوش مصنوعی: جدایی از کسانی که از علم و دانش و روشن بینی برخوردارند، کار آسانی نیست. مانند دود که از خانه خارج می‌شود و در هوا پیچ و تاب میخورد.