شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت یار اشاره می‌کند، به‌گونه‌ای که حتی خورشید نیز در کنار او خجالت‌زده می‌شود. او به سختی نگه‌داشتن رشته محبت و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید رهایی از این عشق برای کسی ممکن نیست که به آن عادت کرده است. همچنین شاعر به این نکته می‌پردازد که هر کس باید به اصول خود پایبند باشد تا موفق شود و در نهایت به اهمیت دوری از لذت‌های زودگذر اشاره کرده و بیان می‌کند که باید از آن‌ها دوری کرد تا دل شاد شود.
ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
هوش مصنوعی: هرگاه که یار محبوب از می مینوشد، جهانی را تحت تأثیر قرار میدهد و خورشید از شدت نور او شرمنده می‌شود، مانند چراغی که در روشنایی روز به چشم نمیآید.
گسستن رشته مهر و محبت را بود مشکلرهایی نیست مرغی را که دست آموز می گردد
هوش مصنوعی: رها کردن عشق و محبت کار آسانی نیست، مانند آزاد کردن پرندهای که به دست انسان عادت کرده است.
کند افتادگی چون خاک ره هر کس شعار خوداگر با آسمان گردد طرف، فیروز می گردد
هوش مصنوعی: هر کس که به زمین و حقیقت خود توجه کند، مانند خاک راه افتاده است، اما اگر هدف و آرمان خود را به آسمان و بلندای کمال برساند، به موفقیت دست خواهد یافت.
بشو از عیش شیرین دست تا گردد دلت روشنکه موم از شهد چون شد دور، بزم افروز می گردد
هوش مصنوعی: از لذت‌های شیرین فاصله بگیر تا دلات روشن و شاداب شود. زیرا وقتی موم از عسل دور می‌شود، جشنی با شکوه برپا می‌شود.