شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساساتی همچون تهیدستی و مرگ می‌پردازد. در آن اشاره شده است که درویش با وجود فقر، مرگ را خوشایند می‌یابد. همچنین، به تغییر فصل‌ها اشاره می‌شود و اینکه انسان‌ها در فصل زوال و بی‌برگی نیز می‌توانند با مرگ کنار بیایند. در نهایت، شاعر با اشاره به چراغی که به آرامی می‌سوزد، نشان می‌دهد که خوشحالی از مرگ حسرتی را به دنبال ندارد.
به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد
هوش مصنوعی: در زندگی عادی، فقر و تهیدستی برای درویش قابل تحمل است و حتی او را به مرگ نزدیک میکند. مانند اینکه در پاییز، درختان بیبرگ میشوند و زیبایی فصل بهار از بین میرود.
چراغی را که روغن می کشد دودی نمی باشدندارد آه حسرت هر که شادی مرگ می گردد
هوش مصنوعی: چراغی که روغن آن را تأمین میکند، دودی ایجاد نمیکند. کسی که به شادی مرگ فکر میکند، همیشه احساس ناامیدی و حسرت دارد.