شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تاثیر عمیق و جذابیت چشمان معشوق سخن می‌گوید که باعث غرق شدن او در حالتی بیهوشی و مستی شده است. او همچنین اشاره می‌کند که این زیبایی به دیگران نیز شوق و لذت بخشیده است. اما خود شاعر از درد درونی و خاموشی‌اش سخن می‌گوید و می‌افزاید که نمی‌تواند از ناله و نجوا بگوید، زیرا دردی احساس نمی‌کند و تنها حالتی سوخته و خاموش دارد.
آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
هوش مصنوعی: آن کسی که با نگاهش به تو حالتی مستی بخشید، به دیگران نیز لذت و شادی عمیق بخشید.
لب فرو بستنم از ناله ز بی دردی نیستنفس سوخته ام سرمه خاموشی داد
هوش مصنوعی: من سکوت کردم زیرا دلی دردمند ندارم، و این نفس سوختهام چیزی جز خاموشی و سکوت نیست.