شمارهٔ ۳۳۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از نگرانی‌اش درباره بیهوده بودن خندیدن و شادی‌ها سخن می‌گوید. او می‌ترسد که عمرش مانند گل به سرعت بگذرد و تنها به خوشی‌های ظاهری و بی‌اساس بپردازد.
داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد
هوش مصنوعی: غم من از خنده‌های بی‌فایده‌ام است. نگرانم که مانند گل، عمرم تمام شود و فقط به زیبایی ظاهری بگذرد.