شمارهٔ ۳۳۱
هوش مصنوعی: شاعر در این بیتی به بیان ناامیدی از جدایی و قطع رابطه می‌پردازد. او می‌گوید که نمی‌توان از زیبایی و عشق دوتا زلف محبوب قطع امید کرد و همچنین نمی‌توان برکات و نعمت‌های دائمی را رها کرد. در عشق، نیازی به پیام و قاصد نیست و پیروی از معشوق در قلب عاشق امری اجتناب‌ناپذیر است.
قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد
هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان از زلفهای دوگانه یار امیدی قطع کرد و هرگز نمی‌توان دامن نعمت پایدار را رها کرد.
قاصد و نامه و پیغام نمی خواهد عشقدر حرم پیروی قبله نما نتوان کرد
هوش مصنوعی: عشق نیازی به پیام و فرستنده ندارد؛ در مکان مقدس عشق نمی‌توان به دنبال راهنما بود.