شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دعا و نیایش اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که دعا و درخواست از خداوند شاید بی‌اثر شده است. او به این نکته می‌پردازد که دیگران به چه امیدی دعا کنند، زمانی که نتیجه‌ای نمی‌بینند. همچنین، اشک و غم به عنوان نشانه‌ای از ناامیدی در زندگی به تصویر کشیده شده است.
چو دست خود به دعا می پرست برداردبه باغ گریه کنان تاک دست بردارد
هوش مصنوعی: وقتی دستت را برای دعا بلند میکنی، مثل این است که به باغی میروی و با اشکهای خود از تاکها میچینی.
دعای صبح بناگوش بی اثر شده استدگر کسی به چه امید دست بردارد؟
هوش مصنوعی: صبحگاهان، دعای انسانها دیگر تأثیرگذار نیست؛ زیرا کسی دیگر امیدی به نتیجه نخواهد داشت که دست از تلاش بردارد.