شمارهٔ ۳۴۹
هوش مصنوعی: این اشعار به نقد بی‌عدالتی و ظاهرسازی در جامعه می‌پردازد. شاعر به صراحت می‌گوید که شراب و لذت‌های دنیوی نمی‌توانند جایگزین حقیقت و راست‌گویی شوند. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که شاه باید بر اساس داد و عدل باشد و نه بر اساس ظاهر و نمادها. در نهایت، شاعر به این مسئله اشاره می‌کند که افرادی که در گناه و خجالت هستند، نمی‌توانند حقیقت را ببینند و از آن بهره‌مند شوند.
شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد
هوش مصنوعی: شراب روز، رنگ لاله را تیره کرده و دیگر نیازی نیست به محبوبی که سخن زیبایی ندارد.
به داد و عدل بود خسروی، نه طبل و کلاهوگرنه شاهین، هم طبل و هم کله دارد
هوش مصنوعی: خسرو واقعی کسی است که به داد و عدل حکم می‌کند، نه کسی که تنها به زرق و برق و ظاهر توجه دارد. چون اگر فقط لوازم ظاهری باشند، حتی پرندهای مانند شاهین هم آنها را دارد.
برآورد ز گریبان رستگاری سرکسی که سر به ته از خجلت گنه دارد
هوش مصنوعی: کسی که از شرم و ندامت به ته درون خودش فرو رفته است، نمیتواند به سراغ نجات و رستگاری برود.