شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این اشعار دربارهٔ تقدیر و سرنوشت صحبت می‌کنند. شاعر بیان می‌کند که انسان نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند و اگر دل در جای مناسب نباشد، عبادت و نماز واقعی ممکن نیست. همچنین اشاره می‌کند که اگر مکان عبادت به دور از ریا باشد، بهتر است که در دامن مستان نماز خوانده شود تا خلوص نیت حفظ شود. به طور کلی، این اشعار بر اهمیت خلوص نیت و احساس واقعی در اعمال دینی تاکید دارند.
ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد
هوش مصنوعی: نمیتوان از قضا و سرنوشت فرار کرد، همانطور که نمیتوان با ناخن، گرهای که به ابرو گشوده شده را باز کرد.
مرا ز عالم تکلیف عشق بیرون بردچو دل به جای نباشد نماز نتوان کرد
هوش مصنوعی: عشق مرا از دنیای وظایف و تکالیف جدا کرد، چون وقتی دل در جای مناسب خود نیست، دیگر نمیتوان به عبادت و نماز پرداخت.
اگر ز لوث ریا سجده گاه باید پاکبه غیر دامن مستان نماز نتوان کرد
هوش مصنوعی: اگر بخواهیم از آلودگی ریا خلاص شویم، باید سجدهگاه ما پاک باشد و با دامن مستان نمیتوانیم نماز بخوانیم.