شمارهٔ ۳۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شیرینی سخن اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند رشته‌ای که به سرچشمه جواهر می‌رسد، کلام و سخن او نیز به هم می‌خورد. او به اهمیت سفر و تجربیات زندگی اشاره دارد و می‌گوید برای این‌که زندگی در چشمان جهان شیرین باشد، باید به سوی آن سفر کرد. همچنین، از لذت و تسکینی که از مرهم‌ها و خاطرات خوب به دست می‌آید، می‌گوید که همچون نسیم خوشی بر دل نشست می‌کند.
سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد
هوش مصنوعی: وقتی که سخن و گفتار دو لب به هم نزدیک میشوند، مانند رشتۀ نخی که به چشمهی دلبخش جوش می‌خورد، به هم ارتباط مییابند.
سفر گزین که به چشم جهان شوی شیرینعزیز مصر شب و روز این شکر می خورد
هوش مصنوعی: به سفر برو که در نگاه دیگران، مانند شیرین و عزیز مصر خواهی شد. هر روز و شب این شکر را میچشی.
خوش آن ملال که از آستین مرهمیاننسیم سوده الماس بر جگر می خورد
هوش مصنوعی: خوشا آن ناراحتی که مانند نسیم ملایم از دست درمانگران به روی دل نشسته و مانند الماس بر جان مینشیند.