شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به لحظه‌ای دارد که شاعر در روزی خاص زلف سخن را به دست می‌آورد، همچنان که زلف‌ها به شکل خاصی شکسته شده‌اند. همچنین نشان‌دهنده به خطر افتادن چشمش به خاطر کلماتی است که مانند کاغذ سوزن در آن وجود دارد. شاعر می‌گوید اگر در سرنوشت او گشایش مشکلات وجود داشت، طبیعتاً باید مثل تاک به او داده می‌شد. در نهایت، این شعر حس ناکامی و عدم برخورداری از فرصت‌های بهتر را منتقل می‌کند.
سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند
هوش مصنوعی: روزی سخن و حرف زیبا را به من دادند که هر کلمهاش به اندازهی هر رشتهی موی زلف زیبا، دلنشین و شکسته بود.
پرده دیده من کاغذ سوزن زده شدتا سر رشته مقصود به دستم دادند
هوش مصنوعی: چشم من به گونهای بسته شده که گویی کاغذی سوزن زده شده باشد، تا اینکه بتوانم مقصود و هدفم را بهتر درک کنم.
نیست در طالع من عقده گشایی، ورنهعقده چون تاک به اندازه دستم دادند
هوش مصنوعی: سرنوشت من به گونهای است که خبری از حل مشکلاتم نیست، وگرنه مشکلاتم به اندازهای هستند که دستم به آنها میرسد و میتوانستم آنها را راست و ریس کنم.