شمارهٔ ۳۸۴
هوش مصنوعی: این اشعار درباره عشق و دل‌باختگی هستند. شاعر بیان می‌کند که عشق‌ورزیدن و زیبایی نظر انسان‌ها می‌تواند ارزش‌های بزرگ را نادیده بگیرد و به چیزهای بی‌ارزش تبدیل کند. شاعر همچنین از شرایط خود شکایت دارد و می‌گوید که دیگر حوصله‌ی ناز و منت خریداران را ندارد و اگر بتواند، دل خود را به بهای کمی خواهد فروخت. در نهایت، اشاره می‌کند که شکستن دل در دو روز درستی نیست و آیا حق نیست که دلش را در دست کسی بی‌پروا و بی‌احتیاط واگذار کند.
عشقبازان چو جلای نظر پاک دهندمنصب برق جهانسوز به خاشاک دهند
هوش مصنوعی: عاشقانی که دیدگاهشان روشن و پاک است، میتوانند جایگاهی بسیار رفیع و درخشان به دست آورند، در حالی که دیگران حتی ارزش‌های بالای دنیا را به چیزهای بی‌ارزش و کماهمیت تبدیل میکنند.
مفلسم، حوصله ناز خریدارم نیستمی فروشم به بهای دل اگر خاک دهند
هوش مصنوعی: من در وضعیت مالی بدی قرار دارم و دیگر نمیتوانم برای مشتریان خود ناز و کرشمه کنم. بنابراین، اگر کسی به من محبت کند و حتی چیزی به عنوان خاک بدهد، آمادهام تا قلبم را بفروشم.
(در دو روزش چو سر زلف بهم می شکنیحیف دل نیست که در دست تو بی باک دهند)
هوش مصنوعی: اگر در دو روز، موهایت را به هم بریزی، آیا دل من ارزشی ندارد که بیحساب و کتاب در دستان تو باشد؟