شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حس و حال خود می‌پردازد. او اشاره می‌کند که اگر کسی شراب قرمز بنوشد، مانند لاله شادابی و نشاط را احساس نمی‌کند. مجنون که از دنیای مادی رها شده است، در دلش عشق زنده است ولی همچنان آتش اشتیاقش به اوج نمی‌رسد. همچنین دردها و احساسی عمیق دارد که به مانند گردابی، او را به سمت دریا نمی‌کشاند. در مجموع، ابیات نشان‌دهنده احساسات عمیق و متضاد شاعر در مورد عشق و زندگی است.
چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند
هوش مصنوعی: هر کسی که بادهی قرمز نمینوشد، مانند لالهای است که زنده و شاداب نیست. نشاط و شور زندگی در او همچون خم شراب نیست.
مجنون که از لباس تعلق برآمده استآتش چرا به دامن صحرا نمی زند؟
هوش مصنوعی: مجنون که از دلبستگیها و تعلقات رها شده است، چرا آتش عشق را به دامن بیابان نمیافکند؟
از داغ گشت شورش مغزم زیادترگرداب مهر بر لب دریا نمی زند
هوش مصنوعی: فشار عواطف و شدت احساسات درونم افزایش یافته و مانند گردابی عمیق است، اما دلمشغولیهایم اجازه نمیدهد که اشکهایم به سادگی بر لب دریا بریزد.