تناجی
صائب

شمارهٔ ۳۹۹

مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
آیینه ات ز دود خط آخر سیاه شدخط بر زمین کشیدن ما بی اثر نبود