شمارهٔ ۴۰۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به یادآوری زیبایی‌ها و محبت‌های محبوب خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی با گذشت زمان، خط و زیبایی چهره محبوبش از یادش نمی‌رود و هر زیبایی که دیده، نمی‌تواند جای آن را بگیرد. در واقع، احساس عمیق او نسبت به محبوبش و تاثیر آن بر قلبش را بیان می‌کند.
خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود
هوش مصنوعی: چشمم از خط زیبای تو دور نمیشود و دلسوزی چهرهات از خاطرم نمی‌رود.
هر جلوه ای که دیده ام از سروقامتیچون مصرع بلند ز یادم نمی رود
هوش مصنوعی: هر زیبایی که از قامت کسی به شکل بلند و دلربا دیدهام، هرگز از خاطر من نمی‌رود.