شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به حالت عشق و دلبستگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید هر زمانی که لبان معشوقه‌اش به خنده بیفتد، اعضای وجودش مانند گل جدا می‌شوند. او احساس می‌کند که محبت معشوقش چنان قوی است که حتی اگر تمام استخوانش آهن‌ربا باشد، نمی‌تواند تیر عشق او را به خود جذب کند و از این احساس ناتوان است.
(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)
هوش مصنوعی: هر بار که لبخند بر لبت بیفتد، تمام وجودم مثل گلبرگها از هم میریزد.
(پیکان یار را نتواند به خود گرفتگر استخوان من همه آهن ربا شود)
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم عشق محبوبم را به خود جذب کنم، حتی اگر تمام وجودم به قدرت جذب آهن ربا تبدیل شود.