شمارهٔ ۴۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ناامیدی و درد دل می‌پردازد و می‌پرسد که شکست و حال بد ما چه سودی دارد. او از اشک‌ها و غم‌ها می‌گوید و تأکید می‌کند که برای کسی که محبت را در دل خود نمی‌کارد، درک درد و رنج ما ممکن نیست. در واقع، شاعر به عبث بودن تلاش برای جلب توجه دیگران به دردهای خود اشاره می‌کند.
(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)
هوش مصنوعی: شکست و ناراحتی ما هیچ تاثیری ندارد. خراب شدن و آسیب دیدن دل ما نیز سودی ندارد.
(بگیر دامنش ای اشک (و) چاره سازی (ما) کنهمین گرفتن دامان ما چه فایده دارد؟)
هوش مصنوعی: اشک، دامن او را بگیر و ما را نجات بده، زیرا فقط گرفتن دامن ما فایدهای ندارد.
(کسی که تخم محبت به دل نکشته چه داندکه آب دیده گریان ما چه فایده دارد؟)
هوش مصنوعی: کسی که در دلش محبتی نداشته باشد، نمیتواند بفهمد که اشکهای ما دردی را درمان می‌کند یا نه.