شمارهٔ ۴۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به تمایل انسان به فراموشی و بی‌خبری از خود اشاره دارد. شاعر از تمثیل حبابی استفاده می‌کند که ظاهراً از دریا نیست، تا نشان دهد که گاهی اوقات ما از حقیقت خود دور می‌شویم و در جستجوی چیزهایی هستیم که واقعی نیستند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که فراموشی از خود، به نوعی خوشایند است، زیرا از درد و ناراحتی‌های ناشی از واقعیت دور می‌کند.
موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش
هوش مصنوعی: آیا کسی هست که به دریا ارتباطی نداشته باشد؟ یا مانند حبابی باشد که لباسش از آب نیست؟
خبر یوسف گم گشته ما بی خبری استوقت آن خوش که نباشد خبر از خویشتنش
هوش مصنوعی: خبر درباره یوسف گم شده ما نشانهای از بی‌خبری ماست. زمانی خوشحالکننده است که ما از خودمان بیخبر باشیم.